Teledetekcja.
W drugiej połowie XX wieku opracowano nowe sposoby pozyskiwania danych o powierzchni Ziemi. Już w 1946 roku. Amerykanie wykonali pierwsze zdjęcia Ziemi kamerą umieszczoną w rakiecie balistycznej. Wysyłanie w przestrzeń okołoziemską sztucznych satelitów zrewolucjonizowało fotografię. Nastąpił rozwój teledetekcji, czyli zdalnej rejestracji obiektów znajdujących się na Ziemi i w przestrzeni kosmicznej za pomocą różnych urządzeń zainstalowanych na pokładach samolotów i sztucznych satelitów. Pierwszym satelitą przeznaczonym do teledetekcji, czyli zbierania i przetwarzania informacji o Ziemi, był Landsat 1, umieszczony na orbicie w lipcu 1972 roku przez Stany Zjednoczone. Dzięki teledetekcji satelitarnej, można jednocześnie prowadzić badania całej Ziemi lub jej części, a także dokładnie określić współrzędne geograficzne i wysokość dowolnie wybranego punktu na kuli ziemskiej. Stosując błony fotograficzne czułe na określony wycinek promieniowania świetlnego, specjalne filtry optyczne oraz rejestratory elektroniczne, teledetekcję satelitarną wykorzystuje się do odkrywania nowych złóż surowców mineralnych, poszukiwania podziemnych zbiorników wód podziemnych na obszarach suchych, badania obszarów trudnodostępnych i słabo poznanych, prognozowanie pogody , dokumentowania zasobności łowisk, oceny struktury zanieczyszczeń środowiska przyrodniczego itd. Znanym przykładem obrazu satelitarnych i ich praktycznego wykorzystania jest ich codzienna prezentacja w telewizji podczas prognozy pogody.